Verhaal van mevrouw Van den Berg

Verhaal van mevrouw Van den Berg

In de woonkamer van Hospice De Wingerd in Amerongen pakt verpleegkundige Wilke Meijering de hand van mevrouw Van den Berg. Haar ernstig zieke vriend is onlangs opgenomen. ‘Het gaat ineens zo snel’, zegt ze geëmotioneerd. ‘Gelukkig is hij nu in goede handen. Iedereen is hier zo lief, ook naar mij. Een luisterend oor is soms het enige dat je nodig hebt.’

Mevrouw Van den Berg vertelt hoe zij haar vriend pas zeven jaar geleden leerde kennen en hoe ze een maand geleden nog genoten op de camping. De diagnose 'uitgezaaide longkanker' kwam binnen als een mokerslag. Medische behandeling is niet meer mogelijk. ‘En nu zitten we hier', vertelt mevrouw Van den Berg. 'Het is een zware tijd, maar de steun die we krijgen, doet ons goed. Alle zorg wordt uit handen genomen, zodat wij zelf de tijd hebben om nog even samen te zijn. We hebben de ruimte om met elkaar te praten, te zeggen wat we nog willen zeggen.’

Niets moet, alles mag
Met een knikje beaamt verpleegkundige Wilke dat die momenten heel belangrijk zijn. Ze schenkt een kop thee in terwijl ze vertelt wat palliatieve zorg inhoudt. 'Los van de medische zorg draait het in de laatste levensfase om het bieden van comfort. Het faciliteren van een waardig en rustig levenseinde voor mensen die ernstig ziek zijn. Niets moet, alles mag. Vaste ritmes mag je loslaten. We hebben diverse specialisten in huis. Is er een geestelijk verzorger of een fysiotherapeut nodig, dan komt die. Heb je een laatste wens? Dan proberen we die zo goed mogelijk te vervullen. Voor cliënten, hun geliefden en familie is het belangrijk dat zij vooral genieten van elkaar.’


Bron: magazine Voor elkaar, met Charim, oktober 2017
Tekst en beeld: Ivo Hutten